Wie is die patiënt eigenlijk?

‘Je kunt jarenlang voor iemand zorgen, zonder dat je de binnenkant van iemand ziet. Omdat je er geen tijd en aandacht of ruimte voor hebt, of omdat de ander zich niet opent naar jou. Iedere zorgmedewerker kan dit bevestigen’, vertrouwde een verpleegkundige me een tijdje geleden toe.

Het is zo begrijpelijk: alles in de zorg moet sneller, efficiënter en professioneler. Er worden steeds hogere (kwaliteits)eisen aan de zorgverlening gesteld, en aan de andere kant zijn er minder middelen: er moet meer worden gedaan, met minder mensen.

Technologie

Technologische ontwikkelingen hebben veel goeds gebracht, maar aan de andere kant moet ook steeds meer worden vastgelegd. Vroeger was de huisarts van alles op de hoogte van een patiënt. Ook over zijn familie en sociale situatie, en regelde de huisarts veel zelf. Nu sturen verschillende huisartsen in een praktijk patiënten door naar specialisten, die vaak niet goed op de hoogte zijn van de patiënt, zijn levensgeschiedenis en sociale omgeving.

Nee, het was ‘vroeger’ niet ‘allemaal beter’. Het is ook helemaal niet zinvol om te vergelijken. Maar dat er ontwikkelingen zijn geweest en nog steeds gaande zijn, helpen in te zien waarom de zorg is zoals ze nu is.

Spirituele zorg in het nauw

Wat ik veel mensen hoor zeggen, is dat we in Nederland gezegend zijn met een ontzettend goede gezondheidszorg, met ongelofelijk veel mogelijkheden, medicijnen en middelen. Maar dat deze enorme ontwikkelingen op somatisch gebied deels ook ten koste zijn gegaan van aandacht van sociale, psychische en spirituele aspecten van een patiënt.

Zorgen als een robot

Weten verzorgenden, artsen, specialisten nog wie ze voor zich hebben? Wie die patiënt is? Door de druk kun je soms het idee hebben dat het werk op de automatische piloot moet. Dat artsen de patiënten de juiste middelen voorschrijven zoals het hen is geleerd. Alsof het om robots zou gaan. ‘Volgende patiënt alstublieft? Ook last van..? Oh, neem dan dit en tot over een paar weken!’

Wie heb ik voor me?
Kan de patiënt zijn wezen, zijn verhaal als persoon nog kwijt? Mag de bewoner uniek zijn, of is zorgen haast een soort lopende band werk? Indien je dit herkent, helpt het misschien jezelf het volgende af te vragen:

Voor wie zorg ik?
Ken ik het verhaal van deze patiënt  of bewoner? Heb ik weleens echt tijd genomen om naar de bewoner te luisteren? 
Wie heb ik voor me?
Hoe kan ik aandacht hebben voor de sociale omgeving van de bewoner (familie / vrienden)?
Kent degene die ik verzorg mij?

Reageer

Wil je meer weten of iets kwijt over dit onderwerp laat dan een bericht achter op deze site!